Çok söz söylerim çok yorum yapabilirim duruşumun hakkında...Herkesle herşeyle muhabbetimi çizerek anlatabilirim.Evet istersem hayatımı söyleyebilirim şarkı olarak.Ama ters giden birşey yada birşeyler var içimde bir yerlerde.Aydınlığın gözüken yerlerinde mutlu gözükmeyen yerlerinde mutsuz kalabilirim.Işığın ne olduğu meçhul heryeri aydınlık yapabilir miyim?Yatağımın üzerinde oturuyorum önümde gelişi güzel çapraz duran eğreti masam bilgisayarım...Yukardan nasıl göründüğümüzü tahmin etmek zor değil.Gömlek üzerimde tek kolunu hala çıkarmamışım.Yatağın kenarında utanır çekinir oturuşum yada sanki hiç biryere tutunmak istemez gibiyim.Sıkıldığımı düşünüyorum.Ama hepsinden öte kendimle başbaşa olmak yükündeyim.Ben kimim?Buraya ait miyim?
Evin içi boş ışıklar yanıyor...Koyuluklar çözülmüyor açılmıyor.Pencerem açık olsa nefes almam kolaylaşır mı korkum ağır basıp can korkusu mu bürür içimi?Hiç kimseler bilmezken varlığımı bir sada duyuyorum beni çağırıyor.Aslında hep çağırıyor...Neden duymam her zaman bilmiyorum duyuyor da sağır mı takılıyor kulaklarım.Sanırım şuanda hissediyorum bu gün durmalıyım....
İçimdekilere...
0 yorum:
Yorum Gönder