Aşk ,tutku ikiside duygu...Aşık olamam derdim olamamda...Nasıl anlarım peki?...Gözlerinde huzuru bulmak ,hiç birşey konuşmazken sadece sessizliğini dinlemek...Kalbinin onun yokluğunu düşündüğündeki acısını hissetmek...Varlık ve yokluk...Varlığının önemini yokluğunu düşünerek anlıyorum...En derinlerden gelen duygularım acılarımı korkuya bulayıp getiriyor.Izdırap çekmiyorum aksine bu acının anlamını biliyorum.Ve onun şahitlerinide ...Gözyaşı;duyguların ancak bu kadar somut belirtisi.Gözlerden yanaklara akan bir yığın şahit seli.Kalbim nasıl bir huzurdur hissettiğin?Zihni özgür bırakmak mı?Bulanıklığın ardından aydılanan ışık mı?
Neden?...Heveslerimin esiri oldum.Esiri oldum da aynı zamanda vicdanımın,tutsaklığından kurtulamadım.
Korkuyorum...Kötü yazılanlar deftere bigün dillenirde kalbimdekileri gelir benden alır diye...
Ey sahibim!, sözlerimin bir anlamı yok...Olamadı çünkü kemikleşmeyen bir özdü içim...Kırıldım,tozlandım...Beni benimle bırakma,beni onsuz bırakma... ZBY(içimdekilere)galiba seviyorum...çok...
0 yorum:
Yorum Gönder